ใกล้จะปิดเทอมแล้ว....ชีวิตที่แสนจะยุ่งเหมือนจะเห็นแสงสว่างมารำไร
เป็นแสงแห่งความหวังว่าอาจจะมีเวลาได้พักเหนื่อยบ้างซักระยะ
แต่ก็ยังไม่แน่ใจหรอก...เพราะจากที่ได้ยินมาถึงจะปิดเทอม แต่ก็มี
งานอื่นๆรอให้เราทำอีกเหมือนกัน ไหนจะงานที่เป็นความรับผิดชอบ
ของเราโดยตรง ไหนจะงานที่จะมาตามฤดูกาล เรียกได้ว่าถึงจะปิดเทอม
แต่ก็ใช่จะได้นั่งสบายใจไปวันๆได้.....
หมดอาทิตย์นี้ไป...ก็จะเรียกได้ว่าเราได้ทำงานมาครบหนึ่งรอบพอดี
คือตั้งแต่เปิดเทอมหนึ่งจนจบเทอมสอง มีลูกศิษย์เป็นของตัวเองแล้ว
หนึ่งรุ่น ;) สำหรับเราการสอนเป็นเรื่องที่สนุกและท้าทาย คิดว่าตัวเอง
คิดไม่ผิดที่เลือกเดินทางสายนี้ แต่ก็จะมีบ้างเหมือนกันบางเวลาที่รู้สึกท้อ
แต่ก็ต้องบอกตัวเองให้ "ปลง" ให้ได้ เพราะถึงแม้เราจะเป็นครู แต่ก็ไม่สามารถ
จะบังคับให้ลูกศิษย์ทุกคนเป็นไปอย่างที่เราหวังได้ทั้งหมด เด็กแต่ละคน
มีที่มา มีพื้นฐานทั้งทางด้านการศึกษา และทางด้านจิตใจที่แตกต่างกันไป
เราก็ต้องคอยตะล่อมบอก ตะล่อนสอนกันไปตามนั้น....บางทีก็รู้สึกเหนื่อยมาก
เพราะต้องใช้พลังงานชีวิตไปเยอะ แต่บางครั้งพอเห็นผลงานที่ออกมาดูดี
ก็รู้สึกดีกับตัวเอง ที่ได้ทำอะไรที่มันเป็นประโยชน์ เหมือนเวลาเราปลูกต้นไม้
แล้วมันออกดอกออกผลให้เราได้ชื่นชม....
ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว...เวลามีคนถามว่า ชีวิตนี้อยากเป็นอะไร อยากทำอะไร
เรามักจะตอบติดตลกไปว่า "อยากปลูกผัก" ถึงแม้ในความเป็นจริงเราจะไม่ได้ทำ
อย่างที่เราพูด แต่สิ่งที่เราทำตอนนี้มันก็ให้ความชื่นใจ และมาช่วยเติมพลังชีวิต
ให้เราได้คล้ายๆกัน....ปลูกคน...ก็ไม่เลวนะ เห็นพวกเค้าโลดแล่นไปตามทางชีวิต
และนำสิ่งที่เราบอก เราสอน มาใช้ตามกาละและโอกาสที่เหมาะสม มันก็ถือเป็น
รางวัลชีวิตที่มีค่าที่สุดสำหรับเรา...
